106.SAYI ÇIKTI

Allah’a İbadette Devamlılık

AYIN KONUSU / Abdullah Baba (ks) Hazretlerinin Manevi Görev Alışı

        Üstadımız Abdullah Baba (ks)Aziz Hazretleri şöyle buyurdular;

            Cenab-ı Zülcelâl Hazretleri, Peygamber (sav) Hazretlerini bütün insanlara ve cinnilere gönderdiği için, Rasulullah AleyhisselatüVesselam Efendimiz gayet mahzun olup Cenabı Zülcelâl Hazretlerine dua da bulunur:

            “İlahi Ya Rabbi! Bu güne kadar iki yüz yirmidörtbin peygamberini, kullarını irşad için gönderdin. Ben ise hem bütün insanlara ve cinnilere gönderildim. Benim ümmetimin hem ömrü kısa, hem de günahkâr. Onların hali nice olur! Sen bilirsin Ya Rabbi! Gafurur rahimsin, Ya Rabbi!” diyerek niyazda bulununca;

            Cenabı Zülcelâl Hazretleri:

            “Ey Habibim! Senin ümmetinin âlimleri, takva olanları, Beni İsrail Peygamberleri muadilidir.”, buyurmuştur.

            Bunun üzerine Hz. Peygamber (sav) memnun olmuş, ashabını ve ondan sonra gelecek olan ümmetini müjdelemiştir. İşte bu zâtlar Peygamber (sav) Hazretlerinin varisi makamına erişen (İndi İlahiyye’de Kıymetli) Allah-ü Teâlâ ve Tekaddes Hz.lerinin seçilmiş kullarıdır.

            Peygamber varisi olan mürşidi kâmiller kıyamete kadar ümmeti Muhammedi irşad edecektir.

            Peygamber (sav) Efendimiz hadisi şeriflerinde:

            “İrşada gücü yeten bir akıldan irşad talep ediniz ve ona isyan etmeyiniz” buyurmuştur.

Cenab-ı Zülcelâl Hz.leri, Kur’an-ı Kerim’de bu zatlaraişareten:

            “Sabrettikleri ve ayetlerimize kesinlikle inandıkları zaman onların içinden, buyruğumuzla doğru yola ileten rehberler tayin etmiştik.” (Secde / 24)

            Adem (as)’dan beri devamlı olan ve kıyamete kadar da devam edecek olacak olan, Allah-ü Teâlâ Hz.lerinin lütfu ilahisiyle ümmeti irşada vazifeli nadir şahsiyetlerin günümüz halkası Abdullah Baba (ks) Hazretleri, bu nurlu yolun yolcusu, Resulü Kibriya denizinin bir incisi İki Cihan Serveri’nin hakikat bahçesinin bir gülüdür.

            Doğuşundan beri bir UlûlAziym evliyadır.Daha çocuk yaşta iken, kendisinde pek çok harikuladelikler zuhura gelmiş, Allah-ü Teâlâ ve Tekaddes Hz.leri tarafından ilahi muhafaza altında yetişmiştir.

            Bir kâmili mürşide manen görev verilmesi şu şekilde açıklanmıştır.

            Hazreti Seyyidil Enbiya AleyhisselatüVesselam Efendimizin izin ve icazetleri ile bütün ümmeti Muhammed’in terbiyesi hususu, kendisine Allah-u Teâla’nın ihsanı olur. Bu göreve memurlardır.

            Böyle bir zâtı şerife, bu görev ihsan olunacağı zaman, Cenabı Zülcelal ve Tekaddes Hz.leri tarafından Hızır Aleyhissselama işaretle:

            “Falan oğlu filan kuluma, ihsan eyledim. Var müjde eyle” emri ile Hz. Seyyid-il Enbiya’ya gelir:

            “Ya Rasulullah! Ümmetinden filan oğlu filana, Allah-u Teâlâ hilafeti ihsan buyurdu. Ne emriniz olur?” der.

            Fahr-i Âlem (sav) Efendimiz Hz.leri, Hızır (as)’a yeşil bir hilat vererek;

              Var, bu hil’atı o zâta giydir ve kendisini alıp buraya getir, diye emir buyurur.

            Hızır (as), hil’atı alarak o zâta götürür ve:

              Rasulullah (sav) Efendimiz size selam etti. Bu hil’atı gönderdi. Tarafı İlahiden size hilafet ihsan olunduğunun müjdesi ile geldim. Buyurun sizi bekliyorlar, der.

            O zât-ı şerif; “Baş üstüne” diyerek, hiç beklemeden Rasulullah’ın huzuruna varır ve görür ki bir yüce divan kurulmuştur. Kalem yazmaya, dil anlatmağa kadir olamaz Hz. PeygamberSallallahu AleyhiVesellem Efendimiz, türlü mücevherler ve kıymetli taşlarla bezenmiş bir yüce kürsü üzerinde oturmaktadırlar. Sağlarında ve sollarında bütün Enbiyaİzam ve Resulü Kiram Aleyhimüsselatü vesselam, Ciharı Yâri Güzin ve bütün ashabı kiram rıdvanullahi aleyhim ecmainefendilerimizle, bütün pirler, kutuplar ve Ehlullah (ks) Hz.leri, her biri mertebelerine göre gayet süslü birer kürsü üzerinde oturmaktadırlar.

            O anda; Hazreti Fahri Kâinat Efendimiz, huzuru saadetlerine getirilen zât-ı şerifi bizzat karşılarına alıp teveccüh buyururlar. Bu teveccühlerinde, bütün fiillerini, sözlerini ve amellerini, yani siretiseniyyelerinin tamamını ihsan buyururlar ve kendi hallerini bütün, bütün giydirirler.

            Daha sonra, o zâta mücevherle süslü yeşil bir “Hilat-ı Şerif” giydirerek, mübarek başlarına yine mücevherli bir “Tac-ı Şerif” koyarlar ve üzerine bir de mücevherli sorguç takıp, buyururlar ki;

            “Cenabı Kadir-i Kayyum, tarafı ilahiyesinden sana “Mürşidi Kamillik” ihsan buyurdular. Bizim dahi halifemizsin. Bütün ümmetimin terbiyesi, uhdene verilmiş ve havale edilmiştir.”

            Daha sonra eline, terbiye aletlerinden bir cendere, bir kamçı, ayaktan ve boyundan bağlamak için birer kement ihsan buyurur. (Bunlar birer tabirdirler. Bunları, dünya aletleri ile kıyaslamamalıdır. Bu aletlerle terbiye edilmeleri gerekenler, batıda olsalar, doğudan yetişip aynı anda icra buyurabilirler.)

            O zâtı şerif için büyük mecliste hazırlanmış bulunan makamı “Mürşidi Kamil” olan irşat postudur ki ona oturması emrolunur ve eşrefi mahlûkat (sav) Efendimiz Hz.leri, el kaldırarak bir yüce dua ederler;

 

Bismillahirrahmanirrahim

            Allahümme yâ mâlik-er-rıkab. Yâmüfettih-el-ebvâb.. Ve yâmüsebib-el-esbâbheyyilenâsebeben lâ nestatıy’ulehu taleben..Allahümmec’alnâmeşguliynebi-emrikeâminiynebi-ahdikeâyisiyneminhalkıkeânisiynebikemüstevhışıyne an hayrikeradıynebi-kada’ikesâbiriynealâbelâ’ikeşâkiriyne le-ni’mâ’ikemütelezziziynebi-zikrikeferihiynebi-kitabikemünâciynebike fi ânâ’il-leyli ve etraf-in-nehârmübgızıynelid-dünya muhibbiynelil-âhiretimüşyakıyne ilâ lika’ikemüteveccihiyne ilâ cenâbikemüsta’ıddıynelil-mevti..     Rabbenââtinamâ ve adtenâalârüsûlike ve lâ tuhzinâyevm-el-kıyameti inneke lâ tuhlif-ül-mi’âd..

            Allahümmec’altevfikerefikenâves-sırat-el müstakime tarikenâ..Allahümmeevsılnâ ilâ makasidinâ ve tübaleynâinnekeent-et-tevvâb-ür-rahiym..Allahümmebikeasbahnâ ve bikeemseynâ ve bikenahyâ vi bikenemûtü ve ileyk-el-masiyr..Allahümmeerinel-hakka hakkanverzuknâettiba’ahu ve erinel-bâtıla bâtılenverzuknâectinâ-behuteveffenâmüzlimiynevelhıknâbis-salihiyn..Vedfâ’annâşerrez-zâlimiyne ve eşriknâ fi dua-il-mü’miniyn.. Ve kınâRabbenâ şerre mâkadayte..Allahümmagfir li-ümmeti Muhammed..Allahümmansur ümmete Muhammed..Allahümmerham ümmete Muhammed..Allahüm-mahfaz ümmete Muhammed..Allahümmeferric an ümmeti Muhammed..Allahümmetecavez an ümmeti Muhammed..Allahümmeyâ Habib-et-tevvâbiynetübaleynâ ve yâemân –el-ha’ifiyneâminnâvayâ delil-el-mütehayyiriynedüllenâ ve yâhâdiyeel-mudıllıynehdinâ ve yâgıyas-el-tâ’recâ’enâ ve yârâhim-el-asıyn-erhamnâ ve yâgafir-el-münnibiyneıgfirlenâzünübenâ ve kefir annâseyyi’atinâ ve teveffenâmâ-al-ebrâr..Allahümme nevir kulûbenâ..Allahümmeşrahsudurenâ..Allahümeyessirumurenâ..Allahümmestüruyubenâ..Yâhafiy-yel-eltâfneccinâmimmânehaf..Allahhemgfirlenâ ve valideynâ ve li-üstâzinâ ve li-meşâyihinâ ve li-ihvanina ve li-ashabinâ ve li- ahbabinâ ve li-aşâ’irinâ ve li-kabâ’ilinâ ve limen lehu hakka aleynâ ve limen vessanâbid-dua’il-hayri ve li-cemi-il mü’miniynevel-mü’minâtvel-müslimiynevel-müslimât el-ahyâ’üminhümvelemvât..Allahümmahveznayâfeyyazümin cemi-il belâ’ivel-emrâzkâffetenbi-rahmetikeyâ ehram-er-râhimiyn…

            Efendimiz (sav) Hz.lerinin bu yapmış oldukları duaya orada bulunanlar (Âmin)diyerek ellerini yüzlerine sürüp (Fatiha) buyururlar.

            Duadan sonra O zât-ı şerifin hilafet müddetince irşat edeceği zevattan, zamanında ne kadarı geçecekse (Ehlullah, inabe alacak dervişleri) bu yüce mecliste Rasulullah’ın huzuruna çağırılarak emir ve icazetleri ile o zâtın ellerini öperler ve kendisine biat ederler. Bu iş tamamlandıktan sonra O Zât-ı şerife:

             “Var; ümmetimi dilediğin gibi terbiye ederek Hakk’a ulaştır”, diye izin ve ruhsat verilir.

            Bu suretle, Rasulullah’ın icazetiyle hücrelerine gelir ve otururlar, kendilerine ısmarlanan memuriyetlerinin icrası ile meşgul olurlar.

            Kendisine ihsan olunan terbiye aletlerinden cendere tabir edilen, o zât-ı şerifin batınında bir alet olup (zahir cenderesi gibi değildir); belki, Allah-ü Teâlâ’nın ihsanı olan mürşid-i kâmilliğin gerektirdiği bir keyfiyettir. Terbiye edilen kimse, doğuda veya batıda olsa, mürşidi kâmil nuru ile kendisinden ziyade haline vakıf olur ve o anda o kimsenin bâtınen el ve ayaklarını bağlayıp bir yere götürür. Yani tespih böceği gibi tortop edip cenderenin içine koyar. Ağzını sıkıca bağlar ve bu hal ile sıkar. Bunu zahirde görmek mümkün değildir. İçerisinin yağı erir. Bazısını kamçı ile bazılarının el ve ayaklarına kement ile bağ vurur gibi, bazıları da yular gibi boyunlarından ve ağızlarından bağlanırlar. Terbiyeleri neyi gerektiriyorsa öyle yaparlar.

            O zât-ı şerif, zerreye varıncaya kadar her şeyi görür. Kendisi için örtülü, kapalı bir şey yoktur. Bir müridi batıda, bir müridi de doğuda bulunsa ve kendileri de ortada bir yerde olsalar, müritlerinin ikisine birden “Emr-i Hak”vâki olup son demlerinde iblis bunlara musallat olsa, hilafet nuru ile bu hali görürler ve bunları iblisin şerrinden kurtarırlar.

            O zâta göre kendisinden gizli bir şey yoktur. İster yakın ister uzak ister gece ister gündüz olsun O’nun için birdir. Her kişinin haline vakıftır. Kişinin kendi halini kendisinden daha iyi bilirler. Nereye uzansa yetişir, nereye dilerse yakın veya uzak ayak basarlar. Göz açıp kapayınca kadar, nereye dilerse ve neyi görmek isterse görürler. O’nun için gizli ve saklı bir şey olmaz. Her yerde bulur ve bilirler. Herhangi yerde olursa hazır bulunur, kusur ve tecellisine göre terbiye ederler. Dilerse; bir müridini bir bakışta “VASILI İLALLAH” eder. Etmediğinin, mutlaka bir illeti ve hikmeti vardır. Bazıları, tez vakitte “VASILI İLALLAH” olurlar. Bazıları ise, uzun zamanda vuslat bulurlar. Zira o zât-ı şerif daima, Rasulullah’ın huzurunda bulunur. Bu sebeple, her ne ki diler ve işlerse, Rasulullah’ın izin ve ruhsatı iledir. Kendiliğinden bir şey dilemez ve işlemez.

            İşte bu hallerle hâllenmiş ve sıfatlanmış olan zât-ı şerif; bulunabildiği takdirde, bütün cisimleri altın haline getiren “KİBRİT-İ AHMER” adı verilen olağan üstü kuvvete haiz cisim nevi’dendir.

            Üstadımız Abdullah Gürbüz Baba (ks) Hazretleri kendisine manevi vazifenin verilişini şöyle buyurdular:

            1985 yılının 20 Şubat’ında rüyamızda; Rasulullah (sav) Efendimiz, piranlar ve evliyaullah bir yerde toplanmış, Ben de huzurdayım. Abdulkadir Geylani, Ahmed-i Rufai, Ahmed-el Bedevi, İbrahim Dussuki, Hasan Ali Şazeli, Muhammed Nakşibendî, Muhammed Hacı Bektaşi Veli, Mevlana Celaleddin-i Rumi, Hacı Bayramı Veli ve bütün piranlar sırada idi.

            Abdülkadir Geylani Hz.leri bir beyaz kâğıt uzattı ve üzerinde nurdan yazılar vardı.

              Bu Senin irşat icazetindir, dedi.

            Ben cevaben:

              Efendim Ben ümmiyim, vazife istemiyorum. Derviş olayım, Bana yeter, dedim.

            Abdülkadir Geylani Hz.leri bir daha tekrarladı; Ben yine reddettim. Üçüncü olarak yine teklif etti ve bu sırada Mevlana (ks) Hazretleri:

              Evladım! Herkes “Şeyh” olayım, “Mürşidi Kamil” olayım diye ağlayıp sızlanırken; Sana teklif edildiği halde, Sen neden reddediyorsun, diye ekledi.     Buna mukabil Ben de:

              Bu çok mesuliyetli aynı zamanda veballi bir vazifedir. Ben ümmiyim. Üstelik piranlardan vazife alanların, şeytanın yıktığını, helak olduklarını çok gördük. Eğer Bana Rasulullah (sav) Efendimiz bizzat vazife verirse, ledün ilmi de verirse, bu vazifeyi kabul ederim, dedim.

            Rasulullah (sav) Efendimiz, söylediklerimi duyunca memnun oldu ve tebessüm etti. O zaman; istediğin “5Nisan”da verilecek denildi ve böylece uyandım.

            5 Nisan mübarek cuma gecesi geldi çattı. O gece rüyamda;

            Çorum Ulu Cami’de divan toplanmış. Bütün peygamberler (as) bir yerde, piranlar bir yerde, mezhep imamları bir yerde. Herkes intizamla yerlerini almış ve bekliyorlardı. O sırada Bilal Habeşi Hazretlerinin sesi gibi gayet latif bir ses:

            ─ Mahmut oğlu Abdullah Gürbüz! Seni, Rahmetel-lil Âlemin çağırıyor dediler.

            Hemen koştum. Rasulullah (sav) Efendimizin kürsüsünün önüne geldim. Rasulullah (sav) Efendimiz, mübarek parmağındaki mührü önünde duran, nurdan kehribar sarısı bir kâğıda bastı. Sonra bir başka ufak sarı mührü de o icazete basarak;

              Bunu mu istiyordun, oğlum; dedi.

            Allah’ın Resulü, bana; “Oğlum” dedi diye düşündüm ve bu esnada Bende acayip haller oldu. Cesedim yerinde fakat ruhum kâinatta zerre zerre kayboldu. Rasulullah (sav) Efendimiz, tekrar:

“Bunu mu istiyordun, oğlum?”,deyince, ruhum toparlandı ve tekrar cesedimin içine girdi.

“Oğlum Abdullah! Ledün ilmi istiyorsun. Fakat ledün ilmi bir anda verilmez. Allah (cc) tedrici tedrici, lazım oldukça kalbe ilham eder. Seni filan mebusun karşısında konuşturan kimdi? Filan başvekile cevap verdiren kimdi? Filan âlime cevap verdiren kimdi? Kalpler ancak Allah’ın elindedir, Sen ancak tebliğ edicisin! Ümmetimi irşad et, evladım!”, diye buyurdular.

            O sırada Piran Efendilerimiz de gelip kâğıda mühürlerini vurdular ve Beni tebrik ettiler. Sonra Benim önüme büyükçe bir ayna getirildi. Aynanın sağında sıra sıra erkekler ve sol tarafında sıra sıra nisalar (hanımlar) ABDULLAH BABA, ABDULLAH BABA diye ismimi zikrederek geçiyorlardı. Hatta annesinin karnındaki cenin dahi böyle diyordu. Bunların kimi şiirler okuyor, kimi ağlayıp sızlanıyordu. Peygamber (sav)’e sordum:

            ─ Ya Rasulullah bu insanlar kimdir?

            ─ Bu insanlar, Sana tabi olacak dervişlerindir, buyurdu

            ─ Ya Rasulullah! Bu insanlara nasıl yetişeyim ve nerede bulayım diye tekrar sordum.

            ─ Bazıları, Senin ayağına gelecek, bazende Sen onların ayağına gideceksin. Hakkı ve sabrı tavsiye et. Kalpler Allah’ın elindedir, buyurdu ve künyemi; “Hadim-ül Fukara” koydu.

            ─ Seni sevenler meczup olacaklar,  buyurdu.

             Ben hemen;

            ─ Aman! Ben meczup istemem, Ya Rasulullah; dedim.

            ─ Senin dervişlerin akıllı meczup olacak diye cevap verdi.

            Böylece rüyadan uyandım. Terden sırılsıklam olmuştum ve bütün vücudum Allah’ı zikrediyordu.

            Cuma sabahı, vakit geçirmeden Şems ve Mevlana Hazretlerini ziyaret etmek için Konya’ya gittim. Cuma namazını, Şems camiinde kıldım. Namazı kıldıran imam Efendi; kısa sakallı, ufak boylu, buğday benizli bir şahıstı. Benimle musafaha edip:

            ─ Efendim, Sizi tebrik ederim! Dün gece verilen manevi göreviniz hayırlı olsun, buyurun sizi misafir edeyim; dedi.

            ─ Nevşehir’e dönmem gerektiğini söyleyip oradan ayrıldım.

            O gün, Sivas’ın zakiri Hafız Ali Efendi de Konya’daymış. Akşama Nevşehir’e geldi, kendisini misafir ettik.

            Cumartesi akşamı bütün arkadaşlar dergâhta toplandı. Bende onlara hitaben:

            ─ Arkadaşlar! Dün bize manevi vazife verildi. Rüyasında görenlerin üstadıyım, görmeyenlerin hiçbir şeyi değilim; dedim.

            Hafız Ali Efendi, Efendi Hazretlerinden müsaade ister ve şöyle söyler:

            “Üstadım Çorumlu Hacı Mustafa Efendi daha hayattayken:

            “Evladım, Benden sonra gidip Abdullah Efendi’ye bağlanacaksın. Hafızlığına güvenip, mağrurlanma. Abdullah Efendi başlı başına bir üstaddır. Eğer seni Allah’a vuslat edemezse, o zaman Benim yakama yapış!”, diyerek, bana işarette bulunmuştu. Fakat nefsim bunu kabullenemediğinden, bu güne kadar gelemedim.

Dün Konya’ya Mevlana Hazretleri’ni ziyarete gitmiştim.

Mevlana Hazretleri bana:

            ─ Niçin, Çorumlu Hacı Mustafa Efendinin, vasiyetini yerine getirmiyorsun? Hemen Nevşehir’e gideceksin, Abdullah Baba’ya ilk bağlanan sen olacaksın ve gerçekleri açıklayacaksın, diye sitem etti.

            Mevlana Hz.lerinin bu ikazından sonra doğruca Nevşehir’e gelerek;

─ Ne olur Efendim! Beni dervişliğe kabul edin, dedim”

Böylece Hafız Ali Efendi ilk ders alan kişi olur.

            Âşıkların Sultanı Asrımızın Mevlana’sı Hadim-ül Fukara Abdullah Baba (ks) Hz.leri bu ilahi vazifeyi aldıktan sonra geçen ondokuz yıllık ömrü mübareklerini bu şerefli görevi layıkı ile yerine getirmek için gece gündüz, yaz kış, uzak yakın demeden, ümmeti Muhammedi irşad için adamıştır. Hayatı boyunca en büyük gayesi Allah ve Resulü’nü insanlara sevdirmek, hak ve hakikati tebliğ etmekti. Maruz kaldığı çile ve meşakkatlere göğüs gererek, bu kutlu vazifeyi sürdürdü. Çünkü O’nun yaptığı davet, ilahi bir davet idi. Ve bu davete, o gün için birkaç kişi tâbi olduysa da verdiği mücadele sonucunda bugün elhamdülillah gerek yurt içinde ve gerekse yurt dışında on binlerce müridi olmuştur. O’nun gösterdiği irşat metotlarını uygulayarak, hiç kesilmeden ve artarak devam eden himmeti ve feyz ile bu mübarek yolda hizmet etmeye devam etmektedirler…